این حجم از قساوت و وحشیگری، و از رذالت و خونریزی؛ در عصر بهاصطلاح مدرنیته امروزی شگفتآور است. آن قدری که امروز رژیم سفاک صهیونیستی خباثت و درندگی به خرج میدهد، در هیچ حیوان ددصفت و درندهخویی مشاهده نمیشود. زنان و کودکان و بیپناهان غزه شش ماه است که در یک حصر کامل وحشیانه، زیر آماج بیرحم گداختههای موشک و بمب و تیر؛ در گرسنگی و تشنگی، و در بیماری و آوارگی؛ ذرهذره میسوزند و کشته میشوند. باریکه غزه نمونه کوچکی از جامعه ۸ میلیاردی انسانی است که در ظلم و تبعیض و فساد، و در فقر و خوف و اضطرار؛ گرفتار یک نظام سلطه استکباری و استبدادی، و اسیر چند قدرت خونخوار و نژادپرست و شیطانی است. این نظام لیبرالیای که انسان را در باتلاق ولنگاری و هواپرستی فرو برده و به بردگی خود کشانید؛ و آن مکتب دموکراسیای که بندگان خدا را به استثمار و استضعاف کشیده و سلطهاش بر گردههای مردم سنگینی میکند؛ جز به امنیت پوچ و رفاه پوشالی خود نمیاندیشد. شورای امنیت سازمان ملل متحد، واژه سخیف و پارادوکسیکالی است برای چنگودندان کشیدن و شاخوشانه افراشتن گرگهای جهان و اجلاسی است برای جنگافروزی و برافروختن جرقههای ناامنی. دنیای امروز ما عصر تاریک و زجرآور و اندوهباری است. عصری که ایتام آلمحمد و امت بیپناه اسلام گرفتار حکمرانان هوسباز و و مفتیان عافیتطلبی است که نه حمیت عربی دارند، و نه اخوت ایمانی و عاطفهی انسانی میشناسند. عصر تلخ و غمباری که از یکسو گرگهای سفاک انسانیت طی ۶ ماه روزی ۱۷۰ خداپرست بیپناه را با سنگینترین و سوزندهترین تسلیحات آمریکایی و زیر چتر حمایتی آنها به خاک و خون میکشند؛ و ازسوی دیگر با ژستی ترحمگونه و بشردوستانه اما تحقیرآمیز و موهن؛ از همان آسمانی که باران موش

این روزها حجم وسیعی از حریمدریها و هنجارشکنیها در ملاء عام - به بهانۀ بهار طبیعت و تعطیلات نوروزی - ، و انتشار گستردۀ آنها به لطف شبکههای اجتماعی نقل محافل شده است. هرکسی از ظنّ خود تحلیلگر چرایی این پدیده و نظریهپرداز چگونگی حل مساله است. بسیاری آن را نوعی ولنگاری و اباحهگری میدانند که دستگاه انتظامی و قضایی در وهله اول و نهادهای مرتبط با گردشگری و مدیریت شهری در مرتبه بعدی مقصران بزرگ آن هستند. من اما معتقدم پیش از ابتلا به خطای محاسباتی، باید دید که آیا بروز چنین رفتارهایی از قاطبۀ مردم و خاصه جوانان، بنیانپایه بوده و اساس فکری و اعتقادی دارد؛ یا اینکه بر پایۀ اوهام و هیجانات و شبهات شکل گرفته است ؟! مستحضرید که نوع انسان موجودی تربیتپذیر، و تربیت امری اکتسابی است. اساساً سبک زندگی و ارزشهای عرفی و اخلاقی انسان با باورهای او رابطهای مستقیم دارند. سرمنشاء رفتارهای دینی نیز باورهای عقلانی و ایمانی است. قدر مسلم اگر مبانی فکری و عُقلایی اسلام عزیز در جامعه تضعیف شده یا به درستی منتقل نشود، دلیلی بر التزام عملی شهروندان به شعایر و شریعت نخواهد بود. چه که اینها قراردادهایی اجتماعی از نوع توقف پشت چراغ قرمز و ... نیست که بتوان با مرّ قانون، جامعه را بهسوی آنها هدایت کرده یا از آنها بازداشت. حتی در چنین فرضی نیز آحاد مردم باید اداراکی منطقی از مصالح و منافع اجتماعی قانون داشته باشند. آیا نسلی که حجاب را نوعی محدودیت و کشف حجاب را یک حق طبیعی و نوعی از رهایی تصور میکند؛ اصلاً چنین اموری را هنجار اجتماعی و اخلافی میداند که با نقض آن بتوان او را نصیحت، ملامت یا مجازات کرد ؟! مقوله حجاب و امثالهم در درجه اول علاج تربیتی دارند تا تقنینی. هیچ عقل سلیمی البته منکر ضرو

صهیونیسم شاید کثیفترین رژیمی باشد که تاریخ بشر به خود دیده است. ضدّانسانیترین قدرت شیطانی و مکتب نژادپرستی که مثل یک ویروس کوچک و مرگبار جامعه انسانی را تهدید میکند؛ و نظم جهانی و سازمانهای بینالمللی را به چالش میکشد. سکوت یا همراهی مدعیان آزادی و حقوق بشر در قبال تجاوزات عریان او به ساحت انسانیت، شگفتانگیز و شرمآور است. انتقام و جهاد در پاسخ حمله به کنسولگری ایران ضروری و اجتنابناپذیر؛ و بر تاخیر آن البته آفاتی هم مترتّب است. اما چند ملاحظه قابل توجه وجود دارد: ۱. فروکاست این مبارزۀ فراگیر از جامعه انسانی و امت اسلامی به یک نزاع فرقهای و مذهبی و ملی؛ اراده و کید این رژیم خبیث است. معتقدم «تفرقه بینداز و حکومت کن» هنوز هم راهبردیترین دکترین امپریالیسم غربی و اشغالگر عبری علیه اسلام و برای استیلای بر بلاد مسلمان است. در حقیقت فروکاست یک مبارزۀ راهبردی و اعتقادی به یک درگیری تاکتیکی و سیاسی آرزوی دیرینۀ اسرائیل است. به دنبال ابتکار امام راحل؛ دیپلماسی سیاسیدفاعی کشور باید میتوانست مسالۀ فلسطین را به فصل مشترک و کانون وحدتبخش جهان اسلام، و نقطۀ همرسی جیوش مسلمان تبدیل کرده تا بر مناقشات کوچک ملی و مذهبی سایه بیندازد. به نظر میآید دستگاه دیپلماسی میباید به تناسب و به موازات قدرت دفاعی کشور رشد کرده و فعال شود. ۲. هزینههای طوفان الاقصی با ۳۵ هزار شهید و صدها هزار آواره و ویرانیهای گسترده، چیزی نیست که توصیف و تصور آن در نوشتهها بگنجد. اما دستاورد بزرگ آن نیز که عیان شدن ماهیت پلید و مخوف اسرائیل، و رسوایی و فروپاشی مشروعیت او در افکار عمومی جهان است، چیزی نیست که در محاسبه هزینه - فایده بتوان از آن چشم پوشید. هر جنگی البته هزینه دارد. بالاخص با چنین رژیمی گرگص